Културна установа Блесок • Основана во 1998 г.
Ново од Блесок

уметноста е внатре

ISSN 1409-6900 | UDK 82+7     Блесок бр. 90 | година XVI | мај-јуни, 2013



[размена]



SLOVOKULT.DE
KRUG
BALKANI
OKF







                     Рецензирано списание
Блесок бр. 90мај-јуни, 2013
Проза

Моj дел среќа

(извадок од романот)


/6
стр. 1
Луис Дејвис

1.

Џорџ внимателно погледна во огласот за работа.
     „Заработи екстра пари. Разнесување весници. Флексибилно работно време, лесна тура“.
     Можеби би можел да го работи тоа. Кога би можел да заработи четири фунти на час, тоа не би била лоша заработувачка. Очите му шараа по останатите огласи што висеа на излогот од Колинс. „Детски велосипед, 15 фунти. Прекривка за кревет одвај употребувана. Невестински фустани, комплет од три. Несакана венчавка. Изгубен црно-бел териер. Се одѕива на ‘Бој’. Потребни му се лекови“.
     Влезната врата од продавницата се отвори. Една жена во избелено кафеаво палто помина покрај Џорџ, со наведната глава наспроти ветрот што дуваше низ улицата Корпорејшн.
     „Ден“.
     Жената го крена погледот, но не се насмевна.
     „Уште си тука?“
     „Така некако“.
     Ја наведна главата. Продолжи.
     Џорџ повторно се сврти кон излогот, па погледна во часовникот. Уште дваесет минути и би требалo да биде кај Енди. Ја крена јаката, гледајќи го својот одраз во валканото стакло. Никогаш не бил добар во интервјуата за работа. Ламариненото ѕвонче два пати се огласи кога влезе во продавницата.
     Еден маж стоеше зад рафтот со чоколади и со слатки во сјајни бои. Погледна во Џорџ кој му се приближуваше. Џорџ го знаеше човекот по име, но никогаш порано не бил во продавницата.
     „Колинс, нели?“
     „Да, точно пријателe. Може да Ви помогнам?“
     „Се распрашувам за работата“.
     „Која работа?“
     „Онаа, огласена во излогот“.
     „Разнесувач на весници?“ . Човекот сомнително погледна во Џорџ. „Не сте ли малку стар за тоа?“ Го среќаваше Џорџ овде-онде, но немаше поим кој е.
     „Ништо не пишува за возраст“.
     „Знам. Но очекував… некој помлад. Можеби ученик“.
     Џорџ си ја исправи црната вратоврска. Чувствуваше дека го прави Колинс нервозен. Продавачот на весници го преместуваше купот списанија на рафтот.
     „Тука стои веќе три недели“.
     Колинс престана да ги прередува весниците и ги пререди изложените чоколади. Сигурен беше дека еден од муштериите му ја има кажано приказната за човекот што беше пред него. Тоа беше чудна приказна што го вознемири, а сега не можеше да се сети што беше.
     „И?“
     „Не можете да најдете никој, а јас сакам да го правам тоа“.
     „Да разнесувате весници?“ Колинс испушти едно Марс чоколадо зад рафтот. Брзо се наведна да го побара, но кога повторно се исправи Џорџ беше наведнат преку рафтот, многу блиску до неговиот нос.
     „Освен ако немате нешто друго?“
     „Не, тоа е сè. Единствена работа што остана“. Се оддалечи од рафтот продолжувајќи да зборува. „Весниците ги носат во четврток наутро. Се разнесуваат по Енбанкмент, неколку во Клоуз и во повеќето станови во Гарденс. Познато Ви е?“
     Џорџ кимна со главата.
     „Вкупно околу деветнаесет куќи, ќе Ви треба околу…“
     „Три часа“.
     „Да,


Ова е извадок од:
еКнига
Печатена книга




Изданијата на „Блесок“ од број 01 до број 93 се достапни и на веб сајтот на CEEOL.

Со купување на некој од нашите наслови, директно ги помагате нашите активности. Ви благодариме!



50%


СЛЕДЕТЕ НÈ:
посетете нè на Facebook следете нè на Twitter следете нè на Google+