Културна установа Блесок • Основана во 1998 г.
Ново од Блесок

уметноста е внатре

ISSN 1409-6900 | UDK 82+7     Блесок бр. 101-102 | година  | ноември-декември, 2015



[размена]



SLOVOKULT.DE
KRUG
BALKANI
OKF







                     Рецензирано списание
Блесок бр. 101-102ноември-декември, 2015
Критика

ДНК запис за ДНК поезија

/5
стр. 1
Елизабета Шелева

_______________________________________________________________________

ДНК запис за ДНК поезија

Игор Исаковски (1970-2014) е поет, прозен писател, уредник и издавач, кој генерациски ѝ припаѓа на групата, не само локално и регионално, туку и меѓународно афирмирани и реномирани македонски автори, родени во 70-тите години (на која ѝ припаѓаат Лидија Димковска, Дејан Дуковски, Гоце Смилевски, Жанина Мирчевска, Никола Маџиров). Во своите рани 20-ти години, тој беше член на книжевниот клуб „Малиот принц“, заедно со Лидија Димковска, Јанко Нинов (денес, отец Давид), Борис Чавковски, Ана Пејчинова, Горан Божовиќ (денес, владика Климент) и др.
    Неговото писмо и поетика се доследни во својот израз и препознатливи според жестокиот урбан сензибилитет. Тој е препознатлив по индивидуалната радикалност, бунтовничкиот ерос, контра-културниот порив, потребата од ескапизам во блуз, секс, алкохол. Градот е ултимативен лирски простор, во песните на Исаковски, привилегиран „сетинг“ на неотповикливата осаменост на лирскиот субјект. Градот е декор, но и патерица. Потресно сведоштво за бескомпромисната потрага и жедта по суштинската Љубов(ност), но и медитативна ноќна сцена на неизбежната осама.
    Токму во последните 4 од вкупно 9 објавени поетски книги на Исаковски: „Стажирајќи за светец“, „Љубовна“, „Смртта има коса на морска трева“, заклучно со последната „Песни од големата соба“, како и во песните (засега) објавени само на Фејсбук – се случува „еротолошки“ пресврт, така што лирскиот субјект – од својата првобитна, и отпорано препознатлива, горчливо-нихилистичка настроеност – се преродува во љубовноста како онтолошка равенка на постоењето и единствено пожелна домовност.
    Станува збор за посветена, самосвесна и автопоетички разлистана лирика, која опстојува во цврста прегратка меѓу навидум тешко споивите компоненти: елементот на исповедност, „конфесионалност“, нов („машки“ и „мажествен“) интимизам на лирскиот субјект, во доминантно „прво лице“ еднина – од една страна и елементот на авторефлексивност („излези бе, земи воздух, спој се со светот. најдобронамерно ти кажувам, Исаковски“) и сурово „лабораториско“ себе-испитување на сопствената, радикална поетика – од друга страна. „Еби се Исаковски“ е во таа смисла посебно индикативен пример за експлицитното (метајазично и автореференцијално) обраќање кон, и именување на, самиот себе (кое тој за првпат го воведе во македонската поезија – а коешто се протега во распон од строгоста кон себеси до духовитата авто-иронија, што лирскиот субјект ја искажува на сопствена сметка…. Овие впечатливи мета-јазични, мета-поетски, авто-поетски елементи говорат не само за интимниот процес на настанок на песната, за нејзиното контраверзно и болно раѓање, туку и за (најчесто) беспоштедниот и самоироничен однос на лирскиот субјект/автор кон самиот себеси. Небаре, самиот си здодеал со сопствената непокор, немир, невкалапеност.
    Уште од своите први, младешки записи, денес веќе






Изданијата на „Блесок“ од број 01 до број 93 се достапни и на веб сајтот на CEEOL.

Со купување на некој од нашите наслови, директно ги помагате нашите активности. Ви благодариме!



50%


СЛЕДЕТЕ НÈ:
посетете нè на Facebook следете нè на Twitter следете нè на Google+