Културна установа Блесок • Основана во 1998 г.
Ново од Блесок

уметноста е внатре

ISSN 1409-6900 | UDK 82+7     Блесок бр. 107 | година  | мај 2016



[размена]



SLOVOKULT.DE
KRUG
BALKANI
OKF







                     Рецензирано списание
Блесок бр. 107мај 2016
Проза

Утро на последниот ден

/4
стр. 1
Мирана Ликар Бајжељ

_______________________________________________________________________

Утро на последниот ден


    Која сум? Во оваа ноќ? Овој ден? Воопшто? Што сум? Баданта.[1] Алат. Лежам во ходникот, не сум сигурна дали сум будна или спијам и се испитувам себеси во тивкото празно глуво ноќно сивило. Ме нервира чаршафот? Дали сè уште е ноќ? Или веќе е ден? Кој ден?
    Имам вид остар како око соколово. Сè гледам од висина. Пет е наутро. Петок. Има вкус на горчливо-киселкасто кафе. Седнувам во старото и 'рѓосано твинго. Сосетката секогаш ме зема со себе. Врнежливиот пат се вие од Перој до автобуската постојка во Пула. Не сум наспана. Вознемирена. Ноќта пред патување никогаш не спијам. Ме боли заминувањето. Ме нервира. Или можеби само чаршафот. Од багажникот ја вадам количката за пазарување. Секоја баданта има таква количка. Или куферче на тркалца. Јас повеќе сакам количка. Полесна е. На количката врзав свилена панделка зашто сè уште има убавина на светот. Во количката ставив работи за четиринаесет дена. Купувам билет. Ме чини еден ден работа. Чао, сосетката го бакнува воздухот покрај мојот образ. Ќе дојдам по тебе, јави се. Не ѝ мавтам. Не можам. Погледот кон неа ме парализира. Таа е слободна. Не треба да оди. Таа уште денес дома ќе си ја готви својата супа од компири. Уште денес нејзината кујна ќе мириса на мајчина душичка. Нејзина. Сопствена. Од леата под прозорецот.
    Добро утро, Марија, ме поздравува Ото којшто воедно е и кондуктер и возач. Моето име е сè уште мое име. Четиринаесет дена нема да го слушнам. Куќите покрај патот се во темнина. На стаклото паѓаат капки и шуркаат надолу во бразди. Брзината или јужниот ветар ги размачкуваат хоризонтално. Стаклото мириса на челик, сол, игла и уште на нешто. Зошто ова што го гледам има миризба? Да немав очи на сокол, ќе можеше да ме прободи. Со нож, виљушка, со што било што ќе му се најде за да ме прободи откако ќе му го завртам грбот. Тогаш кога навистина ќе ги затворам очите. Кога не гледам. Дури и со некоја срча?
    Баданта сум. Имам подвижно тело на змија. Немам екстремитети. Моиве раце се тажно и мртво виснати, нозете отсечени. Можам да се проврам низ темнината, со расцепениот јазик го забележувам присуството, неговото, нејзиното, таа не е опасна, чувствувам каде се движат нивните бранови и како, без да го запалам светлото. Тој може да стане гаден. Не го гледам во очи. Не му дозволувам да пронајде нешто во нив. Нешто на што би можел

_____________________________________

1. Забелешка на прев.: Badante (итал.) – лице кое негува стари луѓе






Изданијата на „Блесок“ од број 01 до број 93 се достапни и на веб сајтот на CEEOL.

Со купување на некој од нашите наслови, директно ги помагате нашите активности. Ви благодариме!



50%


СЛЕДЕТЕ НÈ:
посетете нè на Facebook следете нè на Twitter следете нè на Google+