Блесок бр. 38, септември-октомври, 2004
Поезија


од Баналии
Превод од словенечки: Лидија Димковска

Бране Мозетич



ништо не ми дале што би ми помогнало


*
НИШТО НЕ МИ ДАЛЕ ШТО БИ МИ ПОМОГНАЛО
да опстанам. Никаква вера, за да можам да се надевам,
за да можам да се покајам, да молам и да се спасам.
Никаква љубов, за да ја раздавам наоколу.
За да не се залетувам постојано, за да не молам за внимание,
за нежност, за рака што би ме гушнала со страст.
Не ми оставиле стари навики и обичаи,
сите денови се исти и ниту еден од нив
ниту посебно очекувам, ниту му се радувам.
Ми ја дале способноста уште со вртењето на листот
да доживувам болка и истовремено да се справувам со неа.
Со стиснати усни. Ме обдариле со изострена точност
која одвреме-навреме пука и јас паѓам
во пропаста. Ми дале свет што ме занесува,
а не го чувствувам. Гледам само маса луѓе
што кренале раце. Си облекле маици со натпис:
I’m nobody. Who are you? Се среќаваме на улица,
на работа, во кино, по барови, и на тој начин разговараме,
прашуваме и одговараме. И нè боли.
А поинаку не знаеме.




како и обично се врати доцна


*
КАКО И ОБИЧНО СЕ ВРАТИ ДОЦНА.
Немаше повеќе причини за хармонија.
Нештата станаа банални, животот и пишувањето –
излишни. Легна покрај мене, ме гушна
и во тој миг почувствував некоја миризба.
Се сепнав, уште еднаш помирисав, а немаше сомнеж.
Желудникот ми се преврте, скокнав и истрчав во бањата.
Се борев за воздух низ отворениот прозорец,
ми се вртеше во главата. Мирисот беше
машки. Се вратија годините пред кои бегав.
Беше ли тоа неговиот мирис? Кога ли се појавил?
Не бил ли присутен и пред тоа? Или тоа беше мирис
на друг маж? Не дојде по мене, не чукна на вратата.
Остана таму со онаа миризба, предалечен.
Се тресев од студ врз подот, вратата беше заклучена.
Не помагаше. Од зад мене прелета раката на очувот,
таа машка рака, и главата ми одлета настрана.
Кога и да ми се доближеше, се повлекував. Дури и тогаш,
кога раката беше предалеку. Самиот мирис беше доволен.
Не можеше да се протера од ќошињата во станот.
Бегав од мажите. Не го сакав нивниот свет.
А на кој свет да му припаѓам? Избиваше ли од мене
машки мирис кога ќе удрев некого?
А колку боли сега! Да ја отклучам ли вратата,
да го измијам ли? Дали е тоа воопшто можно?
Или да си постелам на друго место
и да се обидам да заспијам без него?




слушаш ли, дејв, надвор нешто тропа


СЛУШАШ ЛИ, ДЕЈВ, НАДВОР НЕШТО ТРОПА.
Можеби е некој провалник. Или експлодирала бомба.
Ајде Дејв, разбуди се, можеби повторно избила војна
и пак треба да се оди в подрум. Немаш поим од сето тоа.
Колку часови, денови треба да се пробдеат во темнина.
Или е само пожар. Или соседот паднал од креветот.
Сè е можно. А ти спиеш и не велиш ни збор.
Разбуди се Дејв, да не бидам сам ако е крај на светот.
Ти, купче месо, Дејв, ти кој веќе со сите си спиел.
Со тебе не може да се излезе на крај. Нема ни да знаеш
дека си умрел и телото ќе ти засмрди. Во подрумот
ќе биде толку страшно што ќе морам да го исфрлам надвор,
да им биде плен на побеснетите пци. Потоа сите ноќни барови
ќе бидат на сигурно од тебе. Дејв, ништо не велиш.
Ме слушаш ли, дали некогаш воопшто и слушаш?
Пак тропа. Мислам дека не се работи за војна.
Веројатно се урива нашиот свет, на парченца, онака,
среде ноќ кога сите чесни луќе спијат како ти сега Дејв,
а јас го наслушнувам шумот
и страв ми е, страв.




љубена ана, љубљана е како страшен кошмар


ЉУБЕНА АНА, ЉУБЉАНА Е КАКО СТРАШЕН КОШМАР.
Првото што ти паѓа на памет во овој град е да си ги пресечеш вените,
да си врзеш јамка околу вратот, или да се фрлиш
од облакодерот. Мораш да си постојано пијан и издрогиран
за да издржиш. Пријателите не се пријатели, познајниците
не се познајници, љубовниците не се љубовници, мајката не е мајка,
таткото не е татко, жената не е жена, тлото не е тло, сè лебди
во празнина без свршеток, призраци, духови, накази,
водата не е вода, воздухот не е воздух, огнот не е оган.
Љубена Ана, твојот град е крај на светот без никаква надеж,
вегетирање е, пеколни маки е, стискање е во желудникот,
концентрација на сите негативни сили што тежнеат само кон тоа
од тебе да направат глупак и сакат. Љубљана, змија со звучно име,
што нежно ти се обвива околу телото, полека, а ти чувствуваш
дека ти недостига воздух и дека не можеш да се спасиш од неа,
ползи зад тебе, толку шарена, безопасна. Бегај,
пропадни во мочуриштето, врати се назад во калта,
засекогаш избави нè.




не разбирам зошто тука сè е толку погрешно


НЕ РАЗБИРАМ ЗОШТО ТУКА СÈ Е ТОЛКУ ПОГРЕШНО.
На пример се враќам во седум од целоноќна забава и ме запираат
двајца голобради полицајци со нецелосно образование.
Каубојски ми приоѓаат, ме обвинуваат за сè и сешто,
што и сам се чудам што правам во оваа земја,
па нагазувам на гасот и заминувам. Ми се јавува
поранешната жена и хистерично ме прашува
зошто со години ја шиканирам, ја демнам, ја надгледувам,
да си најдам, вели, друга, има доволно жени на светот,
накратко да престанам, да престанам, да престанам.
Типот ме моли и преколнува да го замразам,
се врти на друга страна, ме отрфла, постојано ми пушта
песни како Депресија во очите и Убав ден за умирање.
Не знам што сака да ми каже. Кога се повлекувам меѓу луѓето
нивната мешавина од седативи, амфетамини и алкохол
ме влече како вртлог некаде долу кајшто постојано
сум нервозен и не знам да се смирам. Би рекол дека живеам
во најстресниот град на светот. Се обидувам да се приберам,
но рацете ми се тресат. Се преплашувам и уште повеќе ми се тресат.
Размислувам каде повторно да побегнам, во кој град да се скријам.
Сè повеќе ми се чини дека мојот живот не е ништо друго
туку само низа од соништа за бегство.




__________________________________________________________
креирано од